Ardahanlı Yazarımız Gülten Avşar Yazdı, "insanlığın Utancı"
Savaş, çocukların cebinden misketleri çaldı,
Bedenlerine kan saldı.
Bir zamanlar gülüşe sığan yüzler
şimdi toz, duman ve suskunlukla kaplı.
Çocukların hayallerinden oyunları yarım kaldı
Mini minik düşler vardı, bombalarla parçalandı.
Gözlerdeki korku, insanlığın en büyük utancı.
Yıkıntılar arasında, kayıp bir çocuk ağlar.
Umutlar sönerken, yürekleri dağlar.
Barış çok uzak, her yer karanlık ve soğuk.
Çocukların çığlığı, insanlığa koca bir darlık.
Yoktur Kelimeler yoktur cümleler çaresiz tükenmiş kalemler
Dile gelir mi? Bu feryat, bu tarifsiz acı.
Yaşamak ağır bir yük, lokma düğüm boğazımda,
Su içmekten utanırım, çocuklar susuzken orada.
Güneş doğmasın artık insanliğin üstüne,
İsrail çökerken masum çocukların düşüne.
Utansın insanlık, utansın bu dünya düzenine
Vicdanlar duysun artık, bu arşa çıkan şölene!
O küçücük bedenler, o masum bakan gözler,
Vicdanımda açılan derin, kapanmaz izler.
Sıcak bir ev, huzurlu bir masa onların da hakkıydı,
Bir lokma ekmek, bir gülüş, en sade rüyasıydı.
Güneş doğmasın artık bu zulmün üstüne,
İsrail çökerken masum çocukların düşüne.
Camiler suskun şimdi, şehirler kör ve sağır,
Gazze’den gelen çığlık, gökyüzünden daha ağır.
Zulüm saklanmıyor artık, yapılıyor alenen,
Yazıklar olsun dünyaya, bu vahşeti izleyen!
Sormadan edemem, kim kaldı gerçekten insan denilen.
Yoksa dokunmayan yılan bin yaşasın diyen
Bir dua sıkışır dilime, bir zehir kalbimde,
Bitsin bu İsrail zulmü bitsin bu utanç içimizde!
Güneş doğmasın artık bu zulmün üstüne,
İsrail çökerken masum çocukların düşüne.
Utansın insanlık, utansın bu dünya düzenine.
Coğrafyası Olmayan Acı"
Ardahan Gazetesi